Het damesbasketballteam van Landstede-ZAC heeft het eerste seizoen er in de rayon hoofdklasse opzitten. Na een paar jaar in de eerste klasse te hebben gespeeld, werd de stap naar de rayonhoofdklasse gemaakt. Met een nieuwe trainer-coach en veel nieuwe spelers. Een (kort) overzicht.
Voor de start in augustus moet er eerst een team worden samengesteld. Uit Urk komen Alisssa en Marlies Verhoeff. Anke Massaro komt na een jaar geen basketball meer te hebben gespeeld de gelederen aanvullen, Pleuni de Boer die altijd in Tubbergen heeft gespeeld heeft een jaar niks gedaan en wil ook graag weer gaan basketballen. Kort voor de eerste training belt Lincy Brummelhuis. Zij heeft al drie jaar niet gespeeld vanwege studie en andere verplichtingen en die wil ook graag weer een balletje gooien. Marlous van den Bosch heeft afscheid genomen van Basketiers in Zevenaar en komt de gelederen ook versterken. 6 nieuwe gezichten. Van de bestaande selectie zijn Annamarie Altay, Marcia Huybregts, Marieke Peters, Josje Peters en Teske Idzenga overgebleven. En dan ook nog een nieuwe trainer coach die van dit gezelschap dat bol staat van verscheidenheid en diversiteit een team mag gaan maken. Nou is het bij meiden zo dat wanneer de sfeer onderling goed is en er is chemie in de groep een heleboel dingen vanzelf gaan. Toen we op zaterdagmorgen 27 augustus onze eerste training afwerkten bleek dat ik daar niets aan had te doen. Het klikte binnen de groep. Ze renden zich “het snot voor de neus” maar dat deden ze terwijl ze veel plezier hadden met elkaar. Tijdens die eerste training haakte Marlous van den Bosch af en die is helaas het hele seizoen niet meer in actie geweest. Er waren nog wel wat kleine kwetsuurtjes maar dat was ook wel een beetje spanning. Alles nieuw en alles anders, pieuw, best wel spannend allemaal. In de voorbereiding spelen we twee toernooien en laten daar een goede indruk achter. Er begint wat moois te groeien. Jammer dat Marcia als snel afhaakte. Die gaf de voorkeur aan het spelen op een niveau lager.
De competitie begint teleurstellend. We verliezen van Jugglers. Niet compleet en zonder eigen coach is het lastig in Enschede. Maar gaandeweg pakken we de draad op en begint het te draaien. We winnen wedstrijden en staan vanaf het begin van de competitie steevast op de vierde plaats. We spelen aanvallend verzorgd (team) basketball met ruimte voor de individuele hoogstandjes van de spelers. Verdedigend is er veel meer eer te behalen maar dat loopt niet zoals we van elkaar verwachten. Onze “24” defense (man to man verdedigen op het hele veld) komt in het hele seizoen niet echt uit de verf. Van Batouwe en Twente Buzzards weten we niet één keer te winnen. In Zwolle laten we de kans om een keer van Twente Buzzards te winnen in de laatste minuut lopen. Het zijn uiteindelijk ook de nummer 1 en 2 van de competitie geworden. Van de andere teams hebben we punten gepakt. Van Uitsmijters en Arnhem Eagles winnen we alle wedstrijden. Trajanum verrast ons de laatste ontmoeting in Nijmegen. Allemaal “net niet” en we staan met lege handen. Tegen Tubbergen spelen we drie keer “lekkere” wedstrijden. In Tubbergen spelen we een keer een puike partij en winnen die ook. De tweede keer in Tubbergen verliezen we de wedstrijd op de vrije worplijn. Maar de derde wedstrijd in Zwolle is weer voor ons.
Half in het seizoen hebben we een “dip” gehad. Het enthousiasme was even weg en we presteerden niet meer. We hebben een crisis wanneer we ingemaakt worden door Jugglers in Enschede. Minder leuk maar dat hoort er ook bij. Als het altijd mooi weer is wordt het gras ook dor. Daar moet af en toe ook een regenbuitje over heen. Dat houdt het gras groen. Welnu, zo is het ook in de sport. We krijgen wat blessures en als het dan niet loopt doet alles zeer. Gelukkig hebben we op tijd de draad weer opgepakt. We speelden de laatste wedstrijd in Bemmel tegen Batouwe. Dat team werd tegen ons kampioen maar dat vind ik dan weer minder belangrijk. Waar ik heel blij van werd is dat we een hele goede wedstrijd speelden en niet onder deden voor de nummer 1.
We kregen vaak positieve recensies in de pers. “sterk team”, “verzorgd basketball” enzovoorts. Leuk om te lezen en te horen. Drie spelers gaan naar het rayongala op 28 april en dat is een compliment voor het hele team.
Ik heb spelers zien groeien. En dat is mooi om te zien. Daar doe je het als trainer coach voor. Mensen faciliteren om het beste uit zichzelf te halen. Nee, dat is nog niet bij iedereen gelukt maar de weg naar Rome is ook niet in een week aangelegd (of zoiets).
We gaan de balans opmaken. Terugkijken en vooral aan de slag met de plannen voor volgend seizoen.
Iedereen hartelijk bedankt die op wat voor manier een bijdrage heeft geleverd. In het team, daarbuiten, organisatie, tafelaars, scheidsrechters. Zonder jullie was het allemaal niet gelukt.
Ik wens iedereen een goede tijd. Een fijne vakantie toegewenst en wie weet tot horens.
Jan Verhoeff